پلنگ خودش را كوبيده بود به ميله هاي قفس . زخمي شده
بود.
در را شكسته بود. نگهبان را كشته بود
و گريخته بود.
ماه از ستاره ها آمده بود پايين تر.
پلنگ از كنار ديوار هاي
شهر از لاي سايه ها گذشته بود
و از ميان تير اندازي مردان كه ترسيده بودند جان بدر برده بود.
ماه از
ابر ها آمده بود پايين تر.
پلنگ رسيده بود به كوه.
ماه رسيده بود به كوه.
كوه مثل روز روشن بود.
پلنگ روي صخره كنار غار كوچكي
نشسته بود كه چشمه اي كوچك داشت.
عكس پلنگ در آب با شكوه بود.
عكس ماه توي چشمه نور را چند برابر كرده بود.
ماه حواسش به عكس خودش توي چشمه
نبود .
پلنگ حواسش به عكس ماه توي چشمه نبود.
پلنگ حواسش به لغزيدن سنگ ريزه
ها نبود.
حواسش نبود كه ممكن است كوه
ريزش كند.
پلنگ به ماه نگاه مي كرد.
ماه هيچ وقت پلنگ را اين همه نزديك
نديده بود.
پلنگ لبه ي مرگ ايستاده بود
و
چشم هايش آرزومند ترين چشم هاي
جهان بودند.
پلنگ حتا پلك نمي زد.
پلنگ حتا خيال نمي كرد مي شود
ماه را اين همه نزديك ديد.
ماه خيلي بزرگ بود. ماه توي كوه
جا نمي شد.
پلنگ باز هم غمگين بود.
ماه كوچك شد.
اما كوه هنوز كوچك تر بود
ماه كوچك تر شد.
ماه كمي پايين تر آمد.
كوه كمي تاريك شد.
ماه هلال ظريف
باريكي شد.
ماه تكيه داد به صخره اي و تيزي سنگ تنش را كبود
كرد .
پلنگ به ماه نگاه مي كرد.
پلنگ يك قدمي ماه بود.
ماه مي توانست چشم هاي براق پلنگ را ببيند.
ماه مي توانست خط قهوه اي نازك دور چشم هاي پلنگ را ببيند.
ماه حواسش به عكس خودش توي چشم هاي پلنگ نبود.
پلنگ دستش را آرام دراز كرد سمت
ماه.
خيال ماه راحت بود.
توي دست هاي پلنگ جا مي شد.
خيال ماه راحت بود.
ديگر لازم نبود پلنگ از صخره اي
خيز بر دارد و بيفتد و پايين كوه ، لاي سنگ ها بميرد.
ماه چشم هايش را بست و لبخند
زد.
پلنگ دستش را نزديك تر آورد.
ماه باريك و كوچك با پيشاني
كبود آن جا منتظر ايستاده بود.
اما
جادوي ماه كامل ، ديگر وجود
نداشت.
پلنگ دستش را پس كشيد.
پلنگ برگشت و در تاريك روشن كوه
از صخره ها پايين رفت و به سمت شهر راه
افتاد.
چراغ هاي باغ وحش هنوز روشن بود.
+ نوشته شده توسط مرجان فولادوند در سه شنبه بیست و ششم آبان 1388 و ساعت
7:39 |
